dream girl ఈల ఉండలి...!

కలువ పూల లాంటి కళ్లు...సంపెంగ మొగ్గ లాంటి ముక్కు...బూరెల్లాంటి నున్నని బుగ్గలు...మచ్చలేని చందమామ లాంటి మోము...ఉదయించే భానుడిలా నుదిటిపై ఎర్రటి తిలకము...కోడెనాగులా బుసకొట్టే వయ్యారి జడ...బంగారానికే వన్నె తెచ్చే మేని రంగూ...తామర తూడుల్లాంటి సుకుమారమైన చేతివేళ్లూ...తలకుమించిన భారము మోసే సన్నటి నడుమూ..పూలకన్నా మెత్తగా ఈ భూమాతను ముద్దిడే పాదాలూ...అన్నీ కలిసిన కలహంస నడకల కలికిచిలక ఈ చక్కని చుక్క...నకు dream girl కవాలి....!

భావ-సంచయము!!!

నా మనస్సు కళశంలోని నవరసములను
ఆలోచనా మందరముతో మధించి తీసితిని
భావపీయూషమును
స్మృతి స్మృతికి సమన్వయము అన్వయించి తీసితిని
భావ సంకలనమును..
మదిలోని పొంగి పొరలే కవితోద్రేకవారసిని మనోనేత్రముతో
గాలించి తీసితిని భావసంచయము

కానీ...!
భయము భయము
నా ఈ చిన్నారి విరిసీ విరియని
మదిలో అట్టి భావోద్రేకోదయం
ఎవరూ హర్షించరని
అందుకే ఈ ముగింపు

ఉపశమనం...!

చిన్నారి బోసి నవ్వుల నిష్కల్మష బాపూజి నవ్వును చూడుము
శాంతి కపోతాలనెగరవేసే నెహ్రూజీ మౌనశాంతి సందేశాలను
హృదయ కర్ణములతో వినుము
ప్రేమా మమతల ప్రతీక అయిన మథర్ థెరీసా మానవత్వమును
మనోనేత్రముతో కనుము
కరుణరసముతో కూడిన కరుణశ్రీ ఆవేధనాగీతములను
అచంచల మనస్సుతో పటించుము

ఎమిటి నీ హృదయ స్పందన...?!

చెప్పనా..!!!
ఈ మానవత్వ రాహిత్య సమాజములో
అలసి సొలసిన నీ మనస్సుకు
ఇంచుక ఉపసమనం...!

ప్రాణం!

ఓ సఖీ...!
కవితకు బావం ప్రాణం
పధ్యానికి చంధస్సు ప్రాణం
పాటకి పల్లవి ప్రాణం
సంగీతానికి సప్తస్వరములు ప్రాణం
నాట్యానికి తాళం ప్రాణం
శిల్ఫానికి బంగిమ ప్రాణం
మనిషికి మనస్సు ప్రాణం
మనస్సుకి మానవత్వం ప్రాణం

కానీ..!
నా మనస్సుకి నీవే ప్రాణం...!

సంశయించితిని!

ఓ సఖీ...!
నీ చిత్రము గీద్దామని రంగులు కలపబోయాను
కానీ..! సంశయించితిని
నీ అంత అందముగా రాదేమోనని

నిను వర్ణిద్దామని పదములు వెదకబోయాను
కానీ..! సంశయించితిని
నా వర్ణములు సరిపోలవేమోనని

నీ ప్రతిమను చెక్కుదామనుకున్నాను
కానీ..! సంశయించితిని
దానిని సజీవముగా తీర్చిదిద్దలేనేమోనని

ఏమి చెయ్యను.. ?!?!

బంధీ...!

ఓ సఖీ...!
ఆకాశాన హిమకరుడు నవ్వుతున్నాడు
కానీ..! ఆ చిరుధరహాసమును ఆస్వాదించలేకున్నాను ఎందుకో..?!

శీతల పవనుడు మృదువుగా స్పర్శిస్తున్నాడు
కానీ..! ఆ స్పర్శను ఆస్వాదించలేకున్నాను ఎందుకో..?!

ఎచటినుండో వినవస్తున్నది కోయల గానము
కానీ..! ఆ గానమాధుర్యమును ఆస్వాదించలేకున్నాను ఎందుకో..?!

ఓ..! తిలిసిందిలే..!
హిమకరుడి దరహాసమును,
శితల పవనుడి స్పర్శను,
కోయల గాన మాధుర్యమును
ఆస్వాదించేందుకు మనస్సుండాలిగా..!

కానీ..! నాకది కరువాయె
ఎమిటి..?! ఆశ్చర్యపోతుంటివా!?
నీకు తెలుసుగా నా మనస్సు నీ ఆధీనమని

పదముల ప్రాసదేముంది Anu..

పదముల ప్రాసదేముంది Anu..
ఇచ్చిన పదములు పేర్చి.. ఎద తలుపులు తెరచి తలపులన్నింటా తానై నిండిన నా సఖిని చూస్తే.. నా మనస్సు మధువనిలో మక్కువగా తరగని వలపులు విరబూయించి వరించవా ఈ పదములు నవవసంతములై ఏమి తెలుసును నీకేమి తెలుసును ? నా ప్రియనెచ్చెలి కనుదోయిల మిరిమిట్లుగొల్పు కాంతులకంతుపట్టక రవికిరణుడు నిరంతరాన్వేషకుడై ప్రజ్వరిల్లుతున్నాడు నా ప్రియనెచ్చెలి చెక్కిలి ముద్దాడగ నింగిన నీలిమేఘాల దోబూచులాడు చంద్రకాంతుడు చుక్కలన్ని లేని రేయికోసం ఎదురుచూస్తున్నాడు నా ప్రియనెచ్చెలి పదస్పర్శ తెలిసిన దారిలో గడ్డిపూలు, అవి కందునేమోనని మెత్తటి తివాచీలు పరువ ముసురుకున్న మంచును సైతం లెక్కచేయకున్నవి ఏమి తెలుసును నీకేమి తెలుసును.. నా ప్రియనెచ్చెలి సొగసులకు మొత్తం ఈ ప్రకృతే పరువశించగా.. ఈ పదములేపాటివి.. ఒదగవా ఓ/ఈ ప్రబందమై

బావ్యమా సఖీ.. ?

కన్నెమనసులను కలవరపెట్టే.. కొంటెతనం
కదలాడు నీ కన్నుల చిరుకొపం కురిపిస్తూ..
నాపై అలుగుట బావ్యమా సఖీ.. నీకు ?

చిత్రంగా ఎపుడూ చిరునగవుల చిందే నీ పెదవులను
మునిపంట త్రొక్కిపెట్టి మురిపెముగా..
మూడు వంకరలు త్రిప్పుతూ మూతి ముడుచుట..
బావ్యమా సఖీ నీకు.. నాపై అలుగుట ?

నలభీమపాకానికి ఆ పేరెటుల వచ్చెనోనని
ఎపుడూ నాలో సందేహాన్ని రేకెత్తించే నీ చేతివాటమును
ప్రక్కన పెట్టి ఇలా చప్పచప్పగా.. కారంకారంగా..
నాపై నీ అలుకను ప్రదర్శించుట బావ్యమా.. ?

మీ ఆడవారికి ఈ అలుకలు దేవుడిచ్చిన తొలివరమా.. ?
తెలుపరాదటే ఓ సఖీ..? నా అపరాదమేమిటో..?
ఒకసారి మౌనం వీడి వివరించరాదటే నీ మనసునున్న మర్మమేమిటో.. ?

తొలి రేయి... !!!

తెలుపు సఖీ.. తెలుపు..
నీ తలపుల తట్టే తొలి
వలపుల వివరములను నాకందించు
నీ నునిసిగ్గుల శరములను సందించి

అంతలోనే.. నలుపు ఎరుగని చందమామలాంటి
అరవిచ్చిన నీ ముఖారవిందమును
అటువైపుకు త్రిప్పుకొని.. నా దగ్గర
ముసిముసి నవ్వుల మకరందమును దాస్తావెందుకు ?

తన్మయముతో తనువు చిన్నగ వొణికి తొణికిపొతుంటే..
పసుపు పారాణీ ఆరని నీ పదములు తడబడుతుంటే..
అంతలోనే.. తెప్పరిల్లి చప్పున
పట్టు కుఛ్చి పరదాల కనుమరుగుచెస్తావెందుకు..?

ఎందుకు..? సఖీ..! ఎందుకు..?
నావద్ద నీకీ బిడియమెందుకు ?
ప్రతి జన్మకు మన బందముగా..
ఈ తొలిరేయి, ప్రబందమై పరిణమించువేల..
మనసు విప్పి నీవు మాట్లాడవెందుకు ?

బాల్యం!

పాలబుగ్గల పసి పిల్లల్లారా...
బుడి బుడి నడకల బుడుగుల్లారా...
చీకు చింత లేదు, చిందులేసే మీరు
అరమరికలసలే లేవు, అర్థం కాని ఆంతర్యములే మీరు
ఉత్సుకతకు అంతేలేదు, ఉరకలేసే చైతన్యములే మీరు
అగుపించినవన్నీ అంతు చూద్దామనుకుంటారు
అందకుండా చేసినంతనే అయోమయంతో 'క్యేర్ క్యేఋమంటారు

మాయ మంత్రములు తెలియవు
కాని, మమ్మల్ని మంత్రముగ్ధులను చేస్తారు
మీ బోసినవ్వులకు భాషలేదు
కాని, మామనసులతో బహు బాసలు చేస్తారు
తడబడు మీ తప్పటడుగులకు తాళం లేదు
కాని, తన్మయంతో మాకు కాలమే తెలియదు

చిన్ని చిన్ని కన్నుల్లోన చిందే కాంతుల
తరించే మామనస్సులకు
నవ మాసములేపాటివిరా... అని
మురిసిపోతూ తల్లి తినిపించే...
గోరుముద్దల ముద్ద,ముద్దకూ...
ముద్దులొలుకుతూ మారాం చేస్తారు...

ఒక్క దుముకున, ఒడిని దూకి
బుల్లి బుల్లి చేతులను మెడలో దండగ వేసి,
వచ్చీ రాని మాటల గారడితో...
మనస్సులను బందీ చేసి,
అలసి సొలసి ఇంటిని చేరిన
తండ్రి మనస్సుల తేనెల జల్లు కురిపిస్తారు

ఆ దేవుడే గనుక నాకు ఒక వరమిస్తే...
నేనేమి కోరను ?!
నా తనువును కుదించి, మనస్సును ముకుళించి,
నా బాల్యమునే తిరిగివ్వమని కోరనా...!?!
అతను సైతము దుష్ట శిక్షణ, శిష్ట రక్షనకై...
పరిపూర్ణుడిగా ఈ భువికి రాగలిగీ...
కోరి బాల్యము ధరించే...
తన చిలిపి అల్లరుల,
ఎందరో యశోదమ్మలను అలరించే...
ఈ జగతిని మైమరపించే...
కానీ, పసితనమున పరిణితికి పనియేల...
పరిణితిలేక నాకు పసితనం అనుభవమయ్యేదెలా...
ఎలా...నా ఈ కోరిక తీరేదెలా...?

మీ కేరింతల ఏ వింతలు దాగున్నవో...
మీ తౄళ్ళింతల నాకేల ఈ చింత చిగురించినదో...
"నా బాల్యము నా కనుల కదలాడితే...!?!"
నా ఈ ఆశే గనుక నెరవేరితే...?!
ఎంత నా మనస్సు పులకించేనో...?!

ఓ సఖీ..!

నీవు తారసపడిన క్షణం నా మదిలోని
భావ వారశిలో రేగెనొక భావ కెరటం
అది, చిత్రాలు చిత్రించరాని నా చేతి కుంచె
వెంబడి నీ చిత్రముగా ఒదగబోయింది
కానీ..! నే రవివర్మను కాను

అది, కవితలల్లటమురాని నా చేతి కలములో
సుధా విప్రుషమై నీ వర్ణనలు కాబోయింది
కానీ..! నే శ్రీనాథుడను కాను

అది, ప్రతిమలు చెక్కటం రాని నా చేతి ఉలి
వెంట నీ ప్రతిమగా రూపొందబోయింది
కానీ..! నే అమరశిల్పి జక్కనను కాను

ఇవ్విదమున ఎన్నెన్నో
నిను సంతరించుకోలేని చిత్రాలు.. ఎన్నెన్నో

ఎమి చెయ్యను !? నిన్ను చూచుకొను
సజీవ రూపం చిత్రించుకొనలేని అసమర్థుడను

కానీ..! నాకొకటి కలదుగా.. అవకాశము
అదే..! స్వప్న జగత్తు..!
నీవు దక్కవన్న నిజాన్ని మరచిపోతూ...
స్వప్న జగత్తులో నా హృది పీఠంపై
నిన్ను ప్రతిష్తించుకుని ఆరాదించే నన్ను,
ఓ సఖీ..! మేల్కొల్పకుమా..! స్వప్నం చెరపకుమా..!

ప్రేమంటే..?

ప్రేమంటే..?నూనూగు మీసాల యవ్వన దశలోకన్నె అందాలెన్నో.. కనులముందు కవ్విస్తుంటే..వయ్యారుల వింతపోకడలను ఎంత వద్దనుకున్నా..ఓర చూపుల గమనిస్తుంటే.. గడిచిపోయిన గడియలెన్నో..తెలియక గుండె గుబిల్లుమంటే..ప్రేమంటే ఎమిటి..? అసలీ అంతరంగపు ఆంతర్యములర్థములేమిటి ?పసితనములో .. నేను మారం చేస్తుంటే..ముద్దు ముద్దుగా గోరుముద్దలు తినిపించిన..నా కన్న తల్లి ప్రేమలో కమ్మదనం తెలుసు..చేసిన అల్లరికి ఒక్క అరుపున గదమాయించి అంతలోనే..బిక్కముఖమును చూసి నన్ను ఒడిలోకి తీసుకునిబుజ్జగించిన తండ్రి ప్రేమలో ఆర్థి తెలుసు..మరి ఇదేమిటి ప్రేమంటే ఇంకేదో అంటున్నారుఅసలు ప్రేమంటే ఎమిటి..? అనే ప్రశ్న పదే పదే నన్ను తొలుస్తున్న తరుణములో..పుడమిని తాకే తొలకరి జల్లల్లే...పచ్చని పైరును పలకరించే పిల్లగాలల్లే..నీవు నా జీవితములోకి అడుగుపెట్టిన వేళఇంకా నా కనుల కలలా కదలాడుతూనే వుందిమన పొడి పొడి పరిచయములు త్వరగానే..సన్నిహిత సహచర్యములు సంతరించుకున్నవిగడిచిన ప్రతీ దినమూ నన్ను నీ తలపుల మరింత దగ్గరచేసినది.. మరి నిన్ను.. ?ఒడిలో రెపరెపలాడుతున్న పుస్తకమూ..శూన్యములోకి సుదీర్ఘముగ చూస్తున్న నా చుపులూ...ఎపుడూ హాస్య ఛలోక్తుల తృళ్ళిపడే నాలో,పెదవులపై అసంధర్బపు చిరు నగవులూ.. అంతలోనే అలుముకునే ముభావములు..అర్థం కాక ఇంట్లో నన్ను నిలదీస్తుంటే...ఎమని చెప్పను.. నాకే అంతుతెలియనిఈ తలపులనెవ్వరకి తెలుపను.. ?ఇది.. నీపై క్షణికాకర్షణా.. ?నిన్ను స్వంతం చేసుకోవాలన్న స్వార్థ చింతనా.. ?ఎమిటిది.. ? ఇదేనా ప్రేమంటే.. ?ఎవరినడగాలి..? నా ప్రియబాంధవి.. నీవేగా.. ? మరి నిన్ను అడగనా.. అనే సంకోచముతో..నిరంతరం నాలోనేనే సతమతమౌతుంటే.. నీదారిన నీవు నన్ను వీడి వెళ్ళిపోతుంటే..నివ్వెరపోయి.. నీవు లేని రేపు నేను లేనంటున్ననా మనసుని నిర్దయగా నొక్కివేసి.. పంటి బిగువన పెదవులచెక్కు చెదరని చిరునవ్వుల నీకు వీడ్కోలు పలికిననాలో.. కలిగిన ఆవేదన.. ఇప్పటకీ నన్నునిరంతరం కర్కశంగా కలిచివేస్తూనే వుంది..నిలువెత్తు నీడలా నన్ను నిలదీస్తూనే వుంది..ప్రేమంటే ఇదేనా.. ? నేను ప్రేమిస్తున్నానా.. ?